Tokio – Megamiasto
Tokio to największy obszar metropolitalny na świecie, liczący ponad 37 milionów mieszkańców. Kolejne 25 milionów to turyści, którzy rocznie odwiedzają tą betonową dżunglę. Aż do 1868 roku nosiło nazwę Edo, którą przemianowano na Tokio („Wschodnią Stolicę”) po upadku ostatniego szogunatu Japonii.
W rzeczywistości, Tokio zbudowano od zera w ciągu zaledwie jednego pokolenia. W 1923 roku zrównało je z ziemią potężne trzęsienie ziemi, a co nie zawaliło się w katastrofie naturalnej, to dobito bombami zapalającymi drugiej wojny światowej. Ale Tokio podniosło się z kolan i zorganizowało dwa Letnie Igrzyska Olimpijskie, w 1964 i 2021 roku. Dziś wygląda, jakby na niewielkiej przestrzeni stłoczono 20 nowojorskich Manhattanów.
W prefekturze metropolitalnej Tokio (bo sensu stricto Tokio nie jest miastem, a właśnie prefekturą metropolitalną) leżą aż cztery parki narodowe. Są tu Fudżi-Hakone-Izu, Chichibu-Tama-Kai, Ogasawara oraz Quasi-Park Narodowy Meiji no Mori Takao. Przez Tokio przepływa rzeka Sumida, która niegdyś dzieliła miasto na dwie odrębne strefy wpływów. Z kolei na sztucznie usypanej wyspie Odaiba w Zatoce Tokijskiej wybudowano futurystyczne kompleksy rekreacyjno-sportowo-zakupowe.
Dzisiejszy artykuł przybliży tę szaloną metropolię, oddaloną od Warszawy o ponad 13,000 kilometrów i siedem stref czasowych. Jeśli wybieracie się do Tokio i szukacie porad praktycznych, umieściłam je na początku artykułu. Jeśli interesuje Was samo megamiasto, zachęcam, aby rozpocząć od zakładki Zwiedzanie Tokio. Przyjemnej lektury!
Gotowi na największe miasto świata? Ruszamy!
Przylot do Tokio
Odwiedzający Tokio mają do wyboru dwa lotniska międzynarodowe: Haneda (HND) oraz Narita (NRT). Przylot na Haneda ma dwie podstawowe zalety. Pierwsza to położenie prawie w centrum miasta. Druga to piękny widok na górę Fudżi na podejściu do lądowania. Aby dojrzeć Fudżi z okien samolotu, warto zająć miejsce po lewej stronie. Z kolei Narita leży aż 60 km od centrum. Nie ląduje się wśród szklanych drapaczy chmur, a w polach ryżowych.
- Dojazd z Haneda: Tokio Monorail do stacji Hamamatsucho, dalej JR Yamamote. Łączny czas przejazdu to 30 min, a koszt ok. ¥600 (14 zł).
- Dojazd z Narita: Narita Express do Tokio Station. Czas przejazdu to 60 min, a koszt ok. ¥3200 (74 zł).
Na obu lotniskach można wypłacić jeny z bankomatu ATM oraz kupić fizyczną kartę płatniczą Welcome SUICA (płatność za nią jedynie gotówką). Warto od razu doładować ją za ¥20,000 (460 zł). Później można doładowywać w kasie w dowolnym konbini sieci 7-Eleven, dostępnym 24/7 na każdej ulicy japońskich miast. Zarówno na Haneda jak i Narita znajdziecie punkt informacji turystycznej, gdzie na spokojnie dogadacie się po angielsku.
Transport publiczny w Tokio
Jak poruszać się po mieście, w którym linie metra liczą ponad 300 kilometrów? Poznajcie cztery zasady, które pomogą Wam odnaleźć się w Tokio!
Po pierwsze, warto wybrać hotel położony niedaleko stacji metra. Zwykle rekomenduje się hotele położone wewnątrz okręgu wyznaczonego przez linię JR Yamamote. Ja mieszkałam raz w jej obrębie, a raz poza, ale zawsze koło metra. Ze względu na plan zwiedzania i atmosferę, najbardziej podobało mi się nocowanie w dzielnicy Asakusa.
Po drugie, planując wyjazdy poza Tokio, do czasu podanego w mapach Google warto dodać przynajmniej 30 minut. Pozwoli to na spokojne dotarcie na właściwy peron pociągów Shinkansen, w szczególności na Tokio Station, gdzie dziennie przewala się ponad trzy miliony pasażerów.
Po trzecie, w poruszaniu się po mieście świetnie sprawdza się aplikacja Google Maps. Na większych stacjach metra można kupić bilety 24h, 48h lub 72h, choć nie zawsze są opłacalne. Jeśli nie korzystacie z takich biletów, wtedy za przejazd metrem płaci się kartą SUICA (papierową lub w Apple Wallet).
Ważne: płacąc kartą SUICA (papierową lub elektroniczną), przykłada się ją do czytnika dwa razy – przy wejściu na stację metra i przy wyjściu.
Wreszcie, po czwarte (i najbardziej szokujące nieprzygotowanego turystę), metro w Tokio nie jest całodobowe. Dwa razy zdarzyło mi się pocałować klamkę na zamkniętej o 20:00 stacji metra w centrum. Wiele linii jeździ od ok. 5:00 do 23:00. Nocą można skorzystać ze specjalnych linii autobusowych lub z drogich Uberów i taksówek.
Zwiedzanie Tokio
Mój ambitny plan zwiedzania Tokio po 14 godzinach lotu (i o 5:55 rano) nieoczekiwanie legł w gruzach. Okazało się, że po raz pierwszy w życiu dopadł mnie jet lag! Skusiłam się jedynie na krótki spacer na festiwal azalii i do ogrodów Pałacu Cesarskiego. Resztę dnia przeleżałam w łóżku, które wirowało jak pralka, a także testując awangardowy sedes. Ten dzień uratowało konbini 7-Eleven: kleik ryżowy o smaku wody (okayu) i chińskie zioła w saszetce.
Drugie podejście do Tokio było już na zdrowo, po powrocie z Kioto. Tego wieczoru odwiedziłam darmowy taras widokowy Tokio Metropolitan Government Building, dzielnicę neonów Shinjuku oraz Golden Gai, zakątek pełen mikroskopijnych barów. Trzeci wieczór w Tokio, po wizycie w Hakone, spędziłam nad Sumidą w dzielnicy Asakusa, świętując z Japończykami zakończenie tygodnia.
Czwarty raz w Tokio to z kolei pełnoprawna, całodzienna wycieczka, gdzie co pół godziny zmieniałam klimat. Najpierw świątynia Senso-ji, później Muzeum Narodowe, pchli targ w Yanaka Ginza, dawna dzielnica gejsz Kaguzaraka, a na koniec zakupy w pięciopiętrowym i całodobowym domu handlowym Don Quijote („Donki”), gdzie przeżyłam trzęsienie ziemi o magnitudzie 7.2.
Nezu Shrine
Nezu należy do prestiżowej listy Dziesięciu Chramów Tokio, osobiście wybranych przez cesarza Meiji by chroniły obywateli miasta. Chram Nezu słynie z korytarza utworzonego przez cynobrowe bramy torii, podobne (choć dużo mniejsze) do swoich słynniejszych odpowiedniczek z Kioto. W kwietniu odbywa się tu Festiwal Azalii. Kwitnie i oszałamiająco pachnie wtedy ponad 3,000 wielobarwnych azalii. Sam wstęp do Nezu jest bezpłatny, ale za spacer wśród krzewów płaci się ¥500 (11.50 zł).
Pałac Cesarski
Zwiedzanie Pałacu Cesarskiego w Tokio jest trudne, ale nie niemożliwe. Chętni mogą zarezerwować zwiedzanie z przewodnikiem z Agencji Dworu Cesarskiego. Większość pałacu niedostępna jest dla odwiedzających, ale dwa razy w roku uchyla on rąbka tajemnicy. Z okazji Nowego Roku (2 stycznia) i urodzin cesarza, poddani mogą zobaczyć rodzinę cesarską przez szybkę na werandzie Pawilonu Recepcyjnego.
Ogrody okalające Pałac Cesarski są dostępne za darmo. Przy wejściu ustawia się często długa kolejka, gdyż strażnicy wertują torby i plecaki. Najbardziej popularnym miejscem w ogrodach jest Podwójny Most (二重橋). W rzeczywistości są to dwa mosty: kamienny (z przodu) i metalowy (z tyłu). Z kolei po przeciwnej stronie pałacu posadzono wiele drzew wiśni, które kwitną nawet po „oficjalnym” zakończeniu sezonu na sakurę.
Tokio Metropolitan Government Building
Drapacz chmur, w skrócie nazywany Tocho (都庁) to siedziba władz miejskich a jednocześnie znakomity punkt widokowy na miasto. Ten najwyższy ratusz na świecie (243 m), zbudowany w 1990 roku za odpowiednik 1 mld dolarów, miał przypominać katedrę gotycką. Na Placu Obywatelskim przed Tocho wylegiwali się Tokijczycy, korzystając z wiosennego słońca.
Na 45. piętrze Tocho mieści się darmowy taras widokowy. W zależności od dnia i godziny, udostępniona jest prawa lub lewa wieża, różniąca się nieznacznie widokiem. W pogodne dni, z tarasu widokowego można dostrzec Fudżi. Widok z Tocho przypomniał mi wizytę na 60. piętrze wieżowca Abeno Harukas w Osace. W obu przypadkach drapacze chmur ciągnęły się po horyzont i ginęły w miejskim smogu.
Golden Gai
Dzielnica Shinjuku znana się przede wszystkim miłośnikom rozrywki, elektroniki i neonów. Jednym z jej ciekawszych zakątków jest Golden Gai. To gąszcz sześciu uliczek pełnych zadymionych mikrobarów, mogących pomieścić jednocześnie maksymalnie 6-7 klientów. Choć Golden Gai, pobazgrany brzydkimi graffiti, wydaje się obskurny, ze względu na ceny przyciąga bogatych konsumentów. Niektóre bary są tak elitarne, że przyjmują wyłącznie celebrytów i to na specjalne zaproszenie. Inne walczą o atencję turystów, wywieszając ciekawe napisy po angielsku.
Lokale w Golden Gai, a jest ich ponad 200, grają każdy rodzaj muzyki: jazz, punk-rock, a nawet flamenco. Niektóre skupiają się wokół zainteresowań użytkowników, na przykład gry w go, wyścigów konnych czy filmów. Zdecydowana większość nie otwiera się jednak przed 21:00, więc w ciągu dnia po Golden Gai snują się wyłącznie pojedynczy turyści zagraniczni.
Senso-ji
Senso-ji to najstarsza świątynia buddyjska w Tokio. Jest tak popularna, że rocznie gości ponad 30 mln odwiedzających! W 628 roku dwóch rybaków wyłowiło posążek z rzeki Sumida. Wrzucili go z powrotem, ale ten za każdym razem wypływał do nich w innym miejscu. W końcu zabrali go do wioski, a wódz orzekł, że to bogini Miłosierdzia. Przebudował swój dom na mini-świątynię i stał się zagorzałym buddystą.
Tuż po tym, w ciągu jednej nocy w okolicy wyrosło 1000 sosen, a trzy dni później w nowym lesie sosnowym znaleziono smoka o złotej łusce, który przybył z nieba. W dzisiejszej świątyni Senso-ji wciąż wykonuje się rytualny taniec złotego smoka na pamiątkę tych legendarnych wydarzeń.
Senso-ji odwiedziłam dwukrotnie: za dnia i wieczorem. Za dnia nie sposób było przebić się przez tłumy turystów polujących na okazje: pamiątki tańsze niż w Don Quijote i uliczne przekąski. Z kolei wieczorem, gdy okolica opustoszała, zwiedzanie Sensjo-ji nabrało przyjemnego wymiaru. Spacerując wśród oświetlonych budowli świątynnych dotarłam aż nad brzeg Sumidy.
Muzeum Narodowe w Tokio
Chcąc poznać dzieje miasta i schować się przed wiosennym deszczem, udałam się do Muzeum Narodowego w Tokio, w skrócie TNM. To najstarsze muzeum Japonii, założone w 1872 roku, zgromadziło ponad 110,000 eksponatów z całej Azji. Składa się z kilku przysadzistych budynków, otoczonych zielenią parku Ueno.
Spacerując przez kolejne galerie pełne bezcennych dzieł sztuki, przenosiłam się w czasie o kilka tysięcy lat. Jeśli jednak mam być zupełnie szczera, w Muzeum Narodowym w Tokio zabrakło mi samurajskich zbroi czy misternie zdobionych kimon. Wyobrażałam sobie, że znajdę się w epoce szogunów i gejszy, ale niestety to nie ten typ muzeum. Zainteresowała mnie za to zabytkowa herbaciarnia na tyłach muzeum. Podobno można ją wynająć na prywatną ceremonię parzenia herbaty!
Yanaka Ginza
Szukając oddechu od wieżowców i neonów, przyjechałam metrem do dzielnicy Yanaka Ginza, To dość kameralna część Tokio, która zachwyciła mnie pchlim targiem. Znalazłam tu najciekawsze kokeshi (こけし), tradycyjne japońskie laleczki bez kończyn. Niektóre, z wyblakłymi buźkami, przypominały drewniane pałki do ucierania ciasta.
Zaczepiłam pewną japońską babcię z siecią zmarszczek na bladych dłoniach. Kokeshi wa ikura desuka? – łamanym japońskim spytałam, po ile ta laleczka. Babcia uśmiechnęła się serdecznie i wyjaśniła przepraszająco, że aż ¥1000 (23 zł). Kupiłam od razu dwie. Japonka zapakowała laleczkę niezwykle starannie, a opakowaną laleczkę opakowała w kolejne opakowanie. Opakowania często są ważniejsze w Japonii niż sam prezent, o czym przekonałam się w Yanaka Ginza.
Yanaka Ginza to nie tylko deptak pełen sklepików z rękodziełem i sklepiczków dagashiya (駄菓子屋) ze słodyczami. To także mało uczęszczane zakątki, takie jak tradycyjne, drewniane domy z czasów dawnego Edo i zabytkowy cmentarz z grobem szoguna (w renowacji – kwiecień 2026).
Groby na cmentarzu Yanaka Ginza obwarowane są pionowymi deskami przypominającymi narty. To sotoba, w skrótcie tohba (塔婆), których uderzenia mają być drogowskazem dla wędrujących dusz zmarłych. Przybywają one na ziemię cztery razy w roku: w równonoc wiosenną i jesienną, w święto zmarłych (lipiec) i w Nowy Rok.
Tohba można znaleźć na każdym cmentarzu buddyjskim w Japonii (z wyjątkiem buddyzmu Prawdziwej Szkoły Czystej Krainy). Rodzina zmarłego wymienia je raz do roku, zwykle z okazji święta zmarłych. Według wierzeń szintoistycznych (które przeplatają się z buddyjskimi), wszelkie kształty przypominające anteny mają przyciągać bóstwa, czyli kami, do danego miejsca. Stąd właśnie obecność tohba na japońskich cmentarzach.
Kaguzaraka
Kaguzaraka, technicznie część dzielnicy Shinjuku, ma dwa oblicza. Często nazywa się ją „Małym Paryżem”, bo rzeczywiście niektóre arterie mogą przypominać klimaty Francji. Ja jednak udałam się do Kaguzaraka, aby odszukać dawne hanamachi – dzielnicę tokijskich gejsz. Choć aby dziś spotkać gejszę (o ile w ogóle) należy udać się aż do Kioto, niektóre boczne uliczki Kaguzaraka wciąż pełne są tradycyjnych, drewnianych domów.
Wąskie uliczki pokryte kocimi łbami wiły się między tradycyjnymi restauracjami, niewielkimi świątyniami i eleganckimi kawiarniami, tworząc wyjątkowy kontrast wobec futurystycznego wizerunku stolicy Japonii. Wystarczyło jednak wyjść na główną arterię, żeby wlać się w tłum Japończyków spieszących na obiad.
Przed restauracjami ustawiły się długie kolejki. Udało się znaleźć ostatnie wolne miejsce. Zamówiliśmy tu dwa przypadkowe dania, z których jednego nie zapomnimy do końca życia. Nic nam nie mówiąca z nazwy potrawa okazała się… chrząstkami z kurczaczych kolan w panierce. Cóż. Podróże naprawdę kształcą.
Don Quijote
Don Quijote (w skrócie Donki) to kultowa sieć japońskich całodobowych megasklepów, znana z labiryntów ciasnych alejek, jaskrawych świateł oraz zapętlonej w tle piosenki „Miracle Shopping”. Turyści mogą otrzymać zwrot 10% podatku konsumpcyjnego w ramach Tax Free, jeśli wydadzą ponad ¥5000 (115 zł) (przed opodatkowaniem) w ciągu jednego dnia w jednym sklepie.
Po wybraniu produktów, należy udać się do kas oznaczonych Tax Free, koniecznie z paszportem z wbitą pieczątką wjazdową do Japonii. Nie są honorowane zdjęcia paszportu w smartfonie. Pracownicy zapakują zakupy bezcłowe w specjalną, plastikową torbę i ją zakleją. Nie wolno jej otwierać na terenie Japonii – towary te są przeznaczone do użycia dopiero po opuszczeniu kraju.
Chcąc zaoszczędzić na biletach lotniczych, turyści często kupują bilet tylko z bagażem podręcznym. Następnie, zwykle ostatniego dnia w Tokio, kupują walizkę i nadają ją jako bagaż rejestrowany za dodatkową opłatą. Ja również skorzystałam z tej opcji, dopłacając 215 zł za dodatkową walizkę (linia KLM na trasie Tokio-Amsterdam-Warszawa). Walizki w Don Quijote w tokijskiej dzielnicy Asakusa kosztowały ok. ¥18,000 (415 zł – zdzierstwo!), podczas gdy podobne na pobliskim targu (sklep Ginza Karen!) trzy razy taniej.
Na lotnisku w Tokio, za odpowiednik kilkunastu złotych można było owinąć walizkę stretchem. Dzięki temu moja budżetowa walizka z japońskiego targu dotarła do Warszawy bez najmniejszego uszczerbku.
Gdybyście szukali inspiracji co przywieźć z Tokio, zdradzę Wam część zawartości mojej walizki powrotnej: ozdobne torby w japońskie motywy, laleczki kokeshi, amulety świątynne, figurki Daruma, słodycze o smaku sakury, matcha, manga Dragon Ball, eleganckie pałeczki, bambusowe zakładki do książki, skarpetki do japonek i japońskie karty do gry.
Podsumowanie
Lista miejsc, których NIE odwiedziłam w Tokio, jest przeraźliwie długa. Tarasy widokowe Tokyo Skytree i Tokyo Tower, przejście dla pieszych Shibuya, pomnik psa Hachiko, dzielnica Akihabara, muzeum teamLab Planets, Most Tęczowy, ogrody Shinjuku, tokijski Disneyland, Piss Alley… Z Tokio wyjechałam z myślą, że warto było zostawić to miasto na sam koniec zwiedzania Japonii. Gdybym zwiedzała je na początku, czułabym się zagubiona i przytłoczona Japonią. W Tokio za dużo mi było tej Japonii w Japonii.
Powiedział kiedyś Oskar Wilde: „Tak naprawdę cała ta Japonia jest czystym wymysłem. Nie ma ani takiego kraju, ani takich ludzi.” Wyczytałam to kiedyś w rewelacyjnej książce Joanny Bator, zatytułowanej „Japoński Wachlarz” (polecam!). Na pierwszy rzut oka, Tokio wydało mi się tak inne od wszystkiego, do czego byłam przyzwyczajona, że aż nierealne. Dopiero pobyt w Japonii, gdy powoli przyzwyczajałam się do japońskości, pozwolił mi wrócić do Tokio i nieco je oswoić. Łatwiej było pozlepiać uchwycone w trasie migawki japońskości i odnajdywać je w Tokio jako już znajome.
Interesują Was inne duże miasta Japonii? Sprawdźcie Osakę, Hiroszimę i Kioto!
Szukacie jednodniowych wycieczek z Tokio? Zobaczcie Nikko, Hakone i Kamakurę!
